« Prev VI. HYMNUS ANTE SOMNUM Next »

VI. HYMNUS ANTE SOMNUM

Ades Pater supreme,

quem nemo vidit unquam,

Patrisque sermo Christe,

et Spiritus benigne.

  5O Trinitatis huius

vis una, lumen unum,

Deus ex Deo perennis,

Deus ex utroque missus.

Fluxit labor diei,

  10redit et quietis hora,

blandus sopor vicissim

fessos relaxat artus.

Mens aestuans procellis

curisque sauciata

  15totis bibit medullis

obliviale poclum.

Serpit per omne corpus

Lethaea vis, nec ullum

miseris doloris aegri

  20patitur manere sensum.

Lex haec data est caducis

Deo iubente membris,

ut temperet laborem

medicabilis voluptas.

  25Sed dum pererrat omnes

quies amica venas,

pectusque feriatum

placat rigante somno:

Liber vagat per auras

  30rapido vigore sensus,

variasque per figuras,

quae sunt operta, cernit.

Quia mens soluta curis,

cui est origo caelum,

  35purusque fons ab aethra

iners iacere nescit.

Imitata multiformes

facies sibi ipsa fingit,

per quas repente currens

  40tenui fruatur actu.

Sed sensa somniantum

dispar fatigat horror,

nunc splendor intererrat

qui dat futura nosse.

  45Plerumque dissipatis

mendax imago veris

animos pavore maestos

ambage fallit atra.

Quem rara culpa morum

  50non polluit frequenter,

nunc lux serena vibrans

res edocet latentes.

At qui coinquinatum

vitiis cor inpiavit,

  55lusus pavore multo

species videt tremendas.

Hoc patriarcha noster

sub carceris catena

geminis simul ministris

  60interpres adprobavit.

Quorum reversus unus

dat poculum tyranno,

ast alterum rapaces

fixum vorant volucres.

  65Ipsum deinde regem

perplexa somniantem

monuit famem futuram

clausis cavere acervis.

Mox praesul ac tetrarches

  70regnum per omne iussus

sociam tenere virgam

dominae resedit aulae.

O quam profunda iustis

arcana per soporem

  75aperit tuenda Christus,

quam clara! quam tacenda!

Evangelista summi

fidissimus magistri

signata quae latebant

  80nebulis videt remotis:

ipsum tonantis agnum

de caede purpurantem,

qui conscium futuri

librum resignat unus.

  85Huius manum potentem

gladius perarmat anceps

et fulgurans utrimque

duplicem minatur ictum.

Quaesitor ille solus

  90animaeque corporisque

ensisque bis timendus

prima ac secunda mors est.

idem tamen benignus

ultor retundit iram

  95paucosque non piorum

patitur perire in aevum.

Huic inclitus perenne

tribuit Pater tribunal,

hunc obtinere iussit

  100nomen supra omne nomen.

Hic praepotens cruenti

extinctor antichristi,

qui de furente monstro

pulchrum refert tropaeum.

  105Quam bestiam capacem

populosque devorantem,

quam sanguinis charybdem

Ioannis execratur.

Haec nempe, quae sacratum

  110praeferre nomen ausa est,

imam petit gehennam

Christo perempta vero.

Tali sopore iustus

mentem relaxat heros,

  115ut spiritu sagaci

caelum peragret omne.

Nos nil meremur horum,

quos creber inplet error,

concreta quos malarum

  120vitiat cupido rerum.

Sat est quiete dulci

fessum fovere corpus:

sat, si nihil sinistrum

vanae minentur umbrae.

  125Cultor Dei memento

te fontis et lavacri

rorem subisse sanctum,

te chrismate innotatum.

Fac, cum vocante somno

  130castum petis cubile,

frontem locumque cordis

crucis figura signet.

Crux pellit omne crimen,

fugiunt crucem tenebrae:

  135tali dicata signo

mens fluctuare nescit.

Procul, o procul vagantum

portenta somniorum,

procul esto pervicaci

  140praestigiator astu!

O tortuose serpens,

qui mille per Maeandros

fraudesque flexuosas

agitas quieta corda,

  145Discede, Christus hic est,

hic Christus est, liquesce:

signum quod ipse nosti

damnat tuam catervam.

Corpus licet fatiscens

  150iaceat recline paullum,

Christum tamen sub ipso

meditabimur sopore.

« Prev VI. HYMNUS ANTE SOMNUM Next »





Advertisements



| Define | Popups: Login | Register | Prev Next | Help |