|
Inventor rutili, dux bone, luminis,
qui certis vicibus tempora dividis,
merso sole chaos ingruit horridum,
lucem redde tuis Christe fidelibus.
|
|
5Quamvis innumero sidere regiam
lunarique polum lampade pinxeris,
incussu silicis lumina nos tamen
monstras saxigeno semine quaerere:
|
|
Ne nesciret homo spem sibi luminis
10in Christi solido corpore conditam,
qui dici stabilem se voluit petram,
nostris igniculis unde genus venit.
|
|
Pinguis quos olei rore madentibus
lychnis aut facibus pascimus aridis:
15quin et fila favis scirpea floreis
presso melle prius conlita fingimus.
|
|
Vivax flamma viget, seu cava testula
sucum linteolo suggerit ebrio,
seu pinus piceam fert alimoniam,
20seu ceram teretem stuppa calens bibit.
|
|
Nectar de liquido vertice fervidum
guttatim lacrimis stillat olentibus,
ambustum quoniam vis facit ignea
imbrem de madido flere cacumine.
|
|
25Splendent ergo tuis muneribus, Pater,
flammis mobilibus scilicet atria,
absentemque diem lux agit aemula,
quam nox cum lacero victa fugit peplo.
|
|
Sed quis non rapidi luminis arduam
30manantemque Deo cernat originem?
Moyses nempe Deum spinifera in rubo
vidit conspicuo lumine flammeum.
|
|
Felix, qui meruit sentibus in sacris
caelestis solii visere principem,
35iussus nexa pedum vincula solvere,
ne sanctum involucris pollueret locum.
|
|
Hunc ignem populus sanguinis incliti
maiorum meritis tutus et inpotens,
suetus sub dominis vivere barbaris,
40iam liber sequitur longa per avia:
|
|
qua gressum tulerant castraque caerulae
noctis per medium concita moverant,
plebem pervigilem fulgure praevio
ducebat radius sole micantior.
|
|
45Sed rex Niliaci littoris invido
fervens felle iubet praevalidam manum
in bellum rapidis ire cohortibus
ferratasque acies clangere classicum.
|
|
Sumunt arma viri seque minacibus
50accingunt gladiis, triste canit tuba:
hic fidit iaculis, ille volantia
praefigit calamis spicula Gnosiis.
|
|
Densetur cuneis turba pedestribus,
currus pars et equos et volucres rotas
55conscendunt celeres signaque bellica
praetendunt tumidis clara draconibus.
|
|
Hic iam servitii nescia pristini
gens Pelusiacis usta vaporibus
tandem purpurei gurgitis hospita
60rubris littoribus fessa resederat.
|
|
Hostis dirus adest cum duce perfido,
infert et validis praelia viribus:
Moyses porro suos in mare praecipit
constans intrepidis tendere gressibus:
|
|
65praebent rupta locum stagna viantibus
riparum in faciem pervia, sistitur
circumstans vitreis unda liquoribus,
dum plebs sub bifido permeat aequore.
|
|
Pubes quin etiam decolor asperis
70inritata odiis rege sub inpio
Hebraeum sitiens fundere sanguinem
audet se pelago credere concavo:
|
|
ibant praecipiti turbine percita
fluctus per medios agmina regia,
75sed confusa dehinc unda revolvitur
in semet revolans gurgite confluo.
|
|
Currus tunc et equos telaque naufraga
ipsos et proceres et vaga corpora
nigrorum videas nare satellitum,
80arcis iustitium triste tyrannicae.
|
|
Quae tandem poterit lingua retexere
laudes Christe tuas? qui domitam Pharon
plagis multimodis cedere praesuli
cogis iustitiae vindice dextera.
|
|
85Qui pontum rapidis aestibus invium
persultare vetas, ut refluo in salo
securus pateat te duce transitus,
et mox unda rapax devoret inpios.
|
|
Cui ieiuna eremi saxa loquacibus
90exundant scatebris, et latices novos
fundit scissa silex, quae sitientibus
dat potum populis axe sub igneo.
|
|
Instar fellis aqua tristifico in lacu
fit ligni venia mel velut Atticum:
95lignum est, quo sapiunt aspera dulcius;
uam praefixa cruci spes hominum viget.
|
|
Inplet castra cibus tunc quoque ninguidus,
inlabens gelida grandine densius:
his mensas epulis, hac dape construunt,
100quam dat sidereo Christus ab aethere.
|
|
Nec non imbrifero ventus anhelitu
crassa nube leves invehit alites,
quae conflata in humum, cum semel agmina
fluxerunt, reduci non revolant fuga.
|
|
105Haec olim patribus praemia contulit
insignis pietas numinis unici,
cuius subsidio nos quoque vescimur
pascentes dapibus pectora mysticis.
|
|
Fessos ille vocat per freta seculi
110discissis populum turbinibus regens
iactatasque animas mille laboribus
iustorum in patriam scandere praecipit.
|
|
Illic purpureis tecta rosariis
omnis fragrat humus calthaque pinguia
115et molles violas et tenues crocos
fundit fonticulis uda fugacibus.
|
|
Illic et gracili balsama surculo
desudata fluunt, raraque cinnama
spirant et folium, fonte quod abdito
120praelambens fluvius portat in exitum.
|
|
Felices animae prata per herbida
concentu parili suave sonantibus
hymnorum modulis dulce canunt melos,
calcant et pedibus lilia candidis.
|
|
125Sunt et spiritibus saepe nocentibus
paenarum celebres sub Styge feriae
illa nocte, sacer qua rediit Deus
stagnis ad superos ex Acheronticis.
|
|
Non sicut tenebras de face fulgida
130surgens oceano Lucifer inbuit,
sed terris Domini de cruce tristibus
maior sole novum restituens diem.
|
|
Marcent suppliciis tartara mitibus,
exultatque sui carceris otio
135functorum populus liber ab ignibus,
nec fervent solito flumina sulphure.
|
|
Nos festis trahimus per pia gaudia
noctem conciliis votaque prospera
certatim vigili congerimus prece
140extructoque agimus liba sacrario.
|
|
Pendent mobilibus lumina funibus,
quae suffixa micant per laquearia,
et de languidulis fota natatibus
lucem perspicuo flamma iacit vitro.
|
|
145Credas stelligeram desuper aream
ornatam geminis stare trionibus,
et qua bosporeum temo regit iugum,
passim purpureos spargier hesperos.
|
|
O res digna, Pater, quam tibi roscidae
150noctis principio grex tuus offerat,
lucem, qua tribuis nil pretiosius,
lucem, qua reliqua praemia cernimus.
|
|
Tu lux vera oculis, lux quoque sensibus,
intus tu speculum, tu speculum foris,
155lumen, quod famulans offero, suscipe,
tinctum pacifici chrismatis unguine.
|
|
Per Christum genitum, summe Pater, tuum,
in quo visibilis stat tibi gloria,
qui noster Dominus, qui tuus unicus
160spirat de patrio corde paraclitum.
|
|
Per quem splendor, honos, laus, sapientia,
maiestas, bonitas, et pietas tua
regnum continuat numine triplici
texens perpetuis secula seculis.
|
|
