|
Ales diei nuntius
lucem propinquam praecinit;
nos excitator mentium
iam Christus ad vitam vocat.
|
|
5Auferte, clamat, lectulos
aegros, soporos, desides:
castique recti ac sobrii
vigilate, iam sum proximus.
|
|
Post solis ortum fulgidi
10serum est cubile spernere,
ni parte noctis addita
tempus labori adieceris.
|
|
Vox ista, qua strepunt aves
stantes sub ipso culmine
15paulo ante quam lux emicet,
nostri figura est iudicis.
|
|
Tectos tenebris horridis
stratisque opertos segnibus
suadet quietem linquere
20iam iamque venturo die.
|
|
Ut, cum coruscis flatibus
aurora caelum sparserit,
omnes labore exercitos
confirmet ad spem luminis.
|
|
25Hic somnus ad tempus datus
est forma mortis perpetis,
peccata ceu nox horrida
cogunt iacere ac stertere.
|
|
Sed vox ab alto culmine
30Christi docentis praemonet,
adesse iam lucem prope,
ne mens sopori serviat:
|
|
Ne somnus usque ad terminos
vitae socordis opprimat
35pectus sepultum crimine
et lucis oblitum suae.
|
|
Ferunt vagantes daemonas
laetos tenebris noctium,
gallo canente exterritos
40sparsim timere et cedere.
|
|
Invisa nam vicinitas
lucis, salutis, numinis
rupto tenebrarum situ
noctis fugat satellites.
|
|
45Hoc esse signum praescii
norunt repromissae spei,
qua nos soporis liberi
speramus adventum Dei.
|
|
Quae vis sit huius alitis,
50salvator ostendit Petro,
ter antequam gallus canat
sese negandum praedicans.
|
|
Fit namque peccatum prius,
quam praeco lucis proximae
55inlustret humanum genus
finemque peccandi ferat.
|
|
Flevit negator denique
ex ore prolapsum nefas,
cum mens maneret innocens,
60animusque servaret fidem.
|
|
Nec tale quidquam postea
linguae locutus lubrico est,
cantuque galli cognito
peccare iustus destitit.
|
|
65Inde est quod omnes credimus,
illo quietis tempore
quo gallus exsultans canit
Christum redisse ex inferis.
|
|
Tunc mortis oppressus vigor,
70tunc lex subacta est tartari,
tunc vis diei fortior
noctem coegit cedere.
|
|
Iam iam quiescant inproba,
iam culpa furva obdormiat,
75iam noxa letalis suum
perpessa somnum marceat.
|
|
Vigil vicissim spiritus
quodcumque restat temporis,
dum meta noctis clauditur,
80stans ac laborans excubet.
|
|
Iesum ciamus vocibus
flentes, precantes, sobrii:
intenta supplicatio
dormire cor mundum vetat.
|
|
85Sat convolutis artubus
sensum profunda oblivio
pressit, gravavit, obruit
vanis vagantem somniis.
|
|
Sunt nempe falsa et frivola,
90quae mundiali gloria
ceu dormientes egimus:
vigilemus, hic est veritas.
|
|
Aurum, voluptas, gaudium,
opes, honores, prospera,
95quaecumque nos inflant mala,
fit mane, nil sunt omnia.
|
|
Tu, Christe, somnum dissice,
tu rumpe noctis vincula,
tu solve peccatum vetus
100novumque lumen ingere.
|
|
