Chapter 9

¹Deus parentum et Domine misericordiae tuae qui fecisti omnia verbo tuo ²et sapientia tua constituisti hominem ut dominetur creaturae quae a te facta est ³ut disponat orbem terrarum in aequitate et iustitia et in directione cordis iudicium iudicet ⁴da mihi sedium tuarum adsistricem sapientiam et noli me reprobare a pueris tuis ⁵quoniam ego servus tuus et filius ancillae tuae sum homo infirmus et exigui temporis et minor ad intellectum iudicii et legum ⁶et si quis erit consummatus inter filios hominum si afuerit ab illo sapientia tua in nihilum conputabitur ⁷tu me elegisti regem populo tuo et iudicem filiorum tuorum et filiarum ⁸dixisti aedificare templum in monte sancto tuo et in civitate habitationis tuae aram similitudinem tabernaculi sancti tui quod praeparasti ab initio ⁹et tecum sapientia quae novit opera tua quae et adfuit tunc cum orbem terrarum faceres et sciebat quid placitum esset oculis tuis et quid directum in praeceptis tuis ¹⁰mitte illam de sanctis caelis tuis et mitte illam a sede magnitudinis tuae ut mecum sit et mecum laboret et sciam quid acceptum sit apud te ¹¹scit enim illa omnia et intellegit et deducet me in operibus meis sobrie et custodiet me in sua potentia ¹²et erunt accepta opera mea et disponam populum tuum iuste et ero dignus sedium patris mei ¹³quis enim hominum poterit scire consilium Dei aut quis poterit cogitare quid velit Dominus ¹⁴cogitationes enim mortalium timidae et incertae providentiae nostrae ¹⁵corpus enim quod corrumpitur adgravat animam et deprimit terrena inhabitatio sensum multa cogitantem ¹⁶et difficile aestimamus quae in terra sunt et quae in prospectu sunt invenimus cum labore quae in caelis sunt autem quis investigavit ¹⁷sensum autem tuum quis scivit nisi tu dederis sapientiam et miseris sanctum spiritum tuum de altissimis ¹⁸et sic correctae sunt semitae eorum qui in terris sunt et quae tibi placent didicerunt homines ¹⁹et per sapientiam sanati sunt