« Prev Lamentations 3 Next »

Chapter 3

1Εγω ειμαι ο ανθρωπος, οστις ειδον θλιψιν απο της ραβδου του θυμου αυτου. 2Με ωδηγησε και εφερεν εις σκοτος και ουχι εις φως. 3Ναι, κατ' εμου εστραφη· κατ' εμου εστρεψε την χειρα αυτου ολην την ημεραν. 4Επαλαιωσε την σαρκα μου και το δερμα μου· συνετριψε τα οστα μου. 5Ωικοδομησε κατ' εμου και με περιεκυκλωσε χολην και μοχθον. 6Με εκαθισεν εν σκοτεινοις ως νεκρους αιωνιους. 7Με περιεφραξε, δια να μη εξελθω· εβαρυνε τας αλυσεις μου. 8Ετι και οταν κραζω και αναβοω, αποκλειει την προσευχην μου. 9Περιεφραξε με πελεκητους λιθους τας οδους μου, εστρεβλωσε τας τριβους μου. 10Εγεινεν εις εμε αρκτος ενεδρευουσα, λεων εν αποκρυφοις. 11Παρετρεψε τας οδους μου και με κατεσπαραξε, με κατεστηαεν ηφανισμενην. 12Ενετεινε το τοξον αυτου και με εστησεν ως σκοπον εις βελος. 13Ενεπηξεν εις τα νεφρα μου τα βελη της φαρετρας αυτου. 14Εγεινα γελως εις παντα τον λαον μου, ασμα αυτων ολην την ημεραν. 15Με εχορτασε πικριαν· με εμεθυσεν αψινθιον. 16Και συνετριψε τους οδοντας μου με χαλικας· με εκαλυψε με σποδον. 17Και απεσπρωξα, απο ειρηνης την ψυχην μου· ελησμονησα το αγαθον. 18Και ειπα, Απωλεσθη η δυναμις μου και η ελπις μου υπο του Κυριου. 19Ενθυμηθητι την θλιψιν μου και την εξωσιν μου, το αψινθιον και την χολην. 20Η ψυχη μου ενθυμειται ταυτα ακαταπαυστως και ειναι τεταπεινωμενη εν εμοι. 21Τουτο ανακαλω εις την καρδιαν μου, οθεν εχω ελπιδα· 22Ελεος του Κυριου ειναι, οτι δεν συνετελεσθημεν, επειδη δεν εξελιπον οι οικτιρμοι αυτου. 23Ανανεονονται εν ταις πρωιαις· μεγαλη ειναι η πιστοτης σου. 24Ο Κυριος ειναι η μερις μου, ειπεν η ψυχη μου· δια τουτο θελω ελπιζει επ' αυτον. 25Αγαθος ο Κυριος εις τους προσμενοντας αυτον, εις την ψυχην την εκζητουσαν αυτον. 26Καλον ειναι και να ελπιζη τις και να εφησυχαζη εις την σωτηριαν του Κυριου. 27Καλον εις τον ανθρωπον να βασταζη ζυγον εν τη νεοτητι αυτου. 28Θελει καθησθαι κατα μονας και σιωπα, επειδη ο Θεος επεβαλε φορτιον επ' αυτον. 29Θελει βαλει το στομα αυτου εις το χωμα, ισως ηναι ελπις. 30Θελει δωσει την σιαγονα εις τον ραπιζοντα αυτον· θελει χορτασθη απο ονειδισμου. 31Διοτι ο Κυριος δεν απορριπτει εις τον αιωνα· 32Αλλ' εαν και θλιψη, θελει ομως και οικτειρησει κατα το πληθος του ελεους αυτου. 33Διοτι δεν θλιβει εκ καρδιας αυτου ουδε καταθλιβει τους υιους των ανθρωπων. 34Το να καταπατη τις υπο τους ποδας αυτου παντας τους δεσμιους της γης. 35Το να διαστρεφη κρισιν ανθρωπου κατεναντι του προσωπου του Υψιστου· 36Το να αδικη ανθρωπον εν τη δικη αυτου· ο Κυριος δεν βλεπει ταυτα. 37Τις λεγει τι και γινεται, χωρις να προσταξη αυτο ο Κυριος; 38Εκ του στοματος του Υψιστου δεν εξερχονται τα κακα και τα αγαθα; 39Δια τι ηθελε γογγυσει ανθρωπος ζων, ανθρωπος, δια την ποινην της αμαρτιας αυτου; 40Ας ερευνησωμεν τας οδους ημων και ας εξετασωμεν και ας επιστρεψωμεν εις τον Κυριον. 41Ας υψωσωμεν τας καρδιας ημων και τας χειρας προς τον Θεον τον εν τοις ουρανοις, λεγοντες, 42Ημαρτησαμεν και απεστατησαμεν· συ δεν μας συνεχωρησας. 43Περιεκαλυψας με θυμον και κατεδιωξας ημας· εφονευσας, δεν εφεισθης. 44Εκαλυψας σεαυτον με νεφος, δια να μη διαβαινη η προσευχη ημων. 45Μας εκαμες σκυβαλον και βδελυγμα εν μεσω των λαων. 46Παντες οι εχθροι ημων ηνοιξαν το στομα αυτων εφ' ημας. 47Φοβος και λακκος ηλθον εφ' ημας, ερημωσις και συντριμμος. 48Ρυακας υδατων καταβιβαζει ο οφθαλμος μου δια τον συντριμμον της θυγατρος του λαου μου. 49Ο οφθαλμος μου σταλαζει και δεν σιωπα, διοτι δεν εχει ανεσιν, 50Εωσου ο Κυριος διακυψη και ιδη εξ ουρανου. 51Ο οφθαλμος μου καταθλιβει την ψυχην μου, εκ πασων των θυγατερων της πολεως μου. 52Οι εχθρευομενοι με αναιτιως με εκυνηγησαν ακαταπαυστως ως στρουθιον. 53Εκοψαν την ζωην μου εν τω λακκω και ερριψαν λιθον επ' εμε. 54Τα υδατα επλημμυρησαν υπερανω της κεφαλης μου· ειπα, Απερριφθην. 55Επεκαλεσθην το ονομα σου, Κυριε, εκ λακκου κατωτατου. 56Ηκουσας την φωνην μου· μη κλεισης το ωτιον σου εις τον στεναγμον μου, εις την κραυγην μου. 57Επλησιασας καθ' ην ημεραν σε επεκαλεσθην· ειπας, Μη φοβου. 58Εδικασας, Κυριε, την δικην της ψυχης μου· ελυτρωσας την ζωην μου. 59Ειδες, Κυριε, το προς εμε αδικον· κρινον την κρισιν μου. 60Ειδες πασας τας εκδικησεις αυτων, παντας τους διαλογισμους αυτων κατ' εμου. 61Ηκουσας, Κυριε, τον ονειδισμον αυτων, παντας τους διαλογισμους αυτων κατ' εμου· 62Τους λογους των επανισταμενων επ' εμε και τας μελετας αυτων κατ' εμου ολην την ημεραν. 63Ιδε, οταν καθηνται και οταν σηκονωνται· εγω ειμαι το ασμα αυτων. 64Καμε, Κυριε, εις αυτους ανταποδοσιν κατα τα εργα των χειρων αυτων. 65Δος εις αυτους πωρωσιν καρδιας, την καταραν· σου επ' αυτους. 66Καταδιωξον εν οργη και αφανισον αυτους υποκατωθεν των ουρανων του Κυριου.

« Prev Lamentations 3 Next »
Please login or register to save highlights and make annotations
Corrections disabled for this book
Proofing disabled for this book
Printer-friendly version





Advertisements



| Define | Popups: Login | Register | Prev Next | Help |